o rasie   

 

Bullmastiff to jedna z najwspanialszych psich ras, jakie kiedykolwiek, człowiek wyhodował na swoje potrzeby. Trudne warunki życia uboższych warstw społecznych spowodowały plagę kłusownictwa w Anglii około drugiej połowy XIX wieku.

Surowe kary za to przewinienie powodowały, że kłusownicy byli bardzo bezwzględni i zdesperowani w swojej nielegalnej działalności, a do tego zawsze dobrze uzbrojeni, przynajmniej w solidne maczugi. Bardzo często pracowali ze specjalnie wyhodowanymi i przygotowanymi w tajemnicy psami, zwanymi "lurchers", czyli złodziejaszki. Służyły one do pomocy w łapaniu zwierzyny. Były także specjalnie szkolone, aby ochraniać kłusownika w razie potrzeby. Najczęściej pod osłoną nocy i w asyście swojego psa, taki kłusownik czuł się panem sytuacji.

Ochroną zwierzyny leśnej w Anglii zajmował się wtedy leśniczy. Nieraz musiał on narażać życie w swojej trudnej i niebezpiecznej pracy. Do pomocy w swoich patrolach, najczęściej nocnych, potrzebował on pomocnika, który stawiłby czoła nie tylko uzbrojonemu szabrownikowi, ale także jego psu. Leśniczy potrzebował psa odważnego, spokojnego, zrównoważonego emocjonalnie, takiego, który by przedwczesnym szczekaniem nie płoszył kłusownika.

Jednocześnie musiał on być łatwy w szkoleniu, tak aby atakować tylko na komendę, a do tego powinien był wykazywać się niepospolitą inteligencją, ponieważ często musiał działać w bezwzględnej ciszy i ciemności, w oddaleniu od swojego przewodnika. Nocny pies leśniczego musiał być także psem rodzinnym (mieszkał z dziećmi i zwierzętami domowymi), a do tego nie mógł być zagrożeniem dla przypadkowych przechodniów w okolicy lub zwierzyny leśnej. Nie mógł oczywiście, bać się huku wystrzałów. Po wielu poszukiwaniach, najlepsza okazała się krzyżówka starego typu buldoga z dawnym (angielskim) mastifem polującym z niewielką domieszką innych "ras" takich jak bloodhound czy Great Dane.

Pisząc w wielkim uproszczeniu, w ten sposób otrzymano psa o niezwykłej roztropności, opanowanego, sprytnego, przyjaznego i bardzo rodzinnego. Jednocześnie w chwilach prawdziwego zagrożenia, pies taki okazywał się bardzo zdecydowany w działaniu, szybki jak błyskawica, nieraz zaskakując swoją zwinnością, siłą i nieprawdopodobną wręcz skutecznością.

Dodać też muszę, że nocne psy leśniczego nigdy nie były popularyzowane wśród społeczeństwa w tamtych czasach. A wiele elementów ich treningu (bardzo surowego i niebezpiecznego) utrzymywane było w absolutnej tajemnicy. Nie wspomnę już o smutnej sprawie selekcji osobników, które nie nadawły się do pracy. I tylko właśnie dzięki rygorystycznemu programowi hodowlanemu, konsekwentnemu treningowi i dużej tajemniczości związanej z całą sprawą, leśniczy mógł wykreować psa o tak wyjątkowych cechach i predyspozycjach, a do tego niedostępnego powszechnie. Należy też napisać, że wiele psów oddało swe życie w tej pracy, broniąc pana lub zwierzyny. Robiły to bez wahania, jeśli tylko było trzeba. Zawziętość i nieustępliwość odziedziczone po buldogu powodowały, że zawsze gotowe były walczyć, aż do śmierci. Wielu dawnych angielskic leśniczych zawdzięczało życie tym psom. Pierwsze bullmastiffy były też najczęściej czarne lub ciemno pręgowane, aby nocą nie wyróżniać się na tle lasu.

Takie są bardzo ogólne zarysy powstania nocnego psa leśniczego, od którego wywodzi się dzisiejszy bullmastiff.

Angielski związek kynologiczny rasę bullmastiff uznał oficjalnie w 1924 roku, a oficjalny wzorzec rasy został przyjęty 4.09.1925 r.

 

Współczesny bullmastiff to przede wszystkim pies rodzinny, koncentrujący swoje zainteresowania na członkach jego ludzkiej rodziny i bardzo emocjonalnie z nią związany. Jest wspaniałym towarzyszem i opiekunem, bardzo oddanym i wiernym.

Ze względu na swą ogromną inteligencję i pewne predyspozycje odziedziczone po przodkach. Najlepiej rozwija się w ścisłym kontakcie z człowiekiem i w środowisku domowym. Bullmastiff jest psem, którego nie można zostawić samemu sobie i zdecydowanie nie nadaje się do samotnego życia na podwórzu, w budzie. Należy też pamietać, że u samców, może z wiekiem rozwinąć się silny instynkt terytorialny, który niejako zmusza je do atakowania obcych i nieuległych samców w otoczeniu.

Jeśli bullmastiff zostanie pozbawiony bliskiego kontaktu z człowiekiem, poczuje się psem nieszczęśliwym i odrzuconym, a wówczas może nieprawidłowo sie rozwijać. Już pogłaskanie lub przytulenie sprawia mu dużo radości. Moje bullmastiffy domagają się pieszczot i czułości codziennie. Wspaniale "dogadują" się z dziećmi i innymi zwierzętami domowymi. Szczekają bardzo mało, tylko w wyjątkowej sytuacji.

Bullmastiff to pies o bardzo dobrym słuchu, węchu i wzroku. Cechy te w połączeniu z jego niesamowitą siłą, zaciekłością w walce, inteligencją, wiernością, ogólną równowagą charakteru, czujnością oraz odwagą, powodują, że jest to jeden z najlepszych psów obronnych, stworzonych przez człowieka, a zarazem całkowicie dla niego bezpieczny. Ale też, to jego oddanie swojej rodzinie, spokój i opanowanie, nigdy nie powinny zmylić właściciela takiego psa. W ułamku sekundy z rozanielonego misiaczka może zmienić się w obrońcę bezwzględnego i spadającego jak "grom z jasnego nieba" na agresora swego pana lub jego dobytku. Porusza się wtedy z takim zdecydowaniem i szybkością, iż nieprzygotowany na reakcję psa człowiek, może tylko patrzeć na rozwój wypadków. Na szczęście wrodzony rozum tych psów nie daje powodów do bezsensownych reakcji w nieuzasadnionych przypadkach. Moja prawie 5-letnia bullmastiffka, tylko raz musiała mnie chronić i zaskoczyła mnie wtedy totalnie. Przemiana psa była po prostu nieprawdopodobna i lepiej, aby nigdy więcej nie miała miejsca.

 

Obecnie obowiązujący standard rasy z 1994 roku dla bullmastiffa w skrócie:

1. Wygląd ogólny: potężnie zbudowany pies, masywny, symetryczny, ukazujący wielką siłę, lecz nie ociężały.Dynamiczny.

2. Charakterystyka: silny, wytrzymały, aktywny i niezawodny.

3. Temperament: meżny, niustraszony, czujny, wierny i oddany

4. Głowa: czaszka wielka i kwadratowa, sporo pomarszczona, gdy pies jest podekscytowany.Dobrze wypełnione kości policzkowe
oraz wyraźnie zaznaczony stop.Kufa krótka i szeroka, pod kątem prostym w stosunku do górnej linii twarzy.
a) Oczy: ciemne lub piwne
b) Uszy: w kształcie litery V, nadające czaszce kwadratowy wygląd, o ciemniejszym kolorze niż reszta ciała.Ich końce powinny znajdować się
na tym samym poziomie, co oczy, gdy pies jest podekscytowany.
c) Pysk: preferowany zgryz cęgowy, ale dozwolony niewielki przodozgryz.

5. Szyja: bardzo muskularna i prawie równa obwodowi czaszki.

6. Przód psa: klatka piersiowa szeroka i głęboka.Kończyny przednie silne i proste.

7. Korpus: grzbiet krótki i prosty.

8. Tył psa: kończyny tylne silne i muskularne z dobrze rozwiniętymi podudziami, pokazującymi wielką moc i sprawność

9. Łapy: dobrze wysklepione, kocie z zaokrąglonymi palcami.

10. Ogon: osadzony wysoko i gruby u nasady , siegający do stawów skokowych.

11. Ruch: powinien pokazywać wielką silę i wszechstronność psa.

12. Sierść: krótka i twarda o umaszczeniu płowym, czerwonym lub każdy odcień pręgowanenego.Najważniejsza jest czarna kufa
tonująca w kierunku oczu.

13. Wielkość i waga:
a) wzrost dla psów od 63,5 cm do 68,5 cm, a dla suk od 61 cm do 66cm.
b) waga dla psów od 50 kg do 59 kg, a dla suk od 41 kg do 50 kg.

Psy powinny mieć zawsze dwa normalne i widoczne jądra w pełni opuszczone do moszny.